Om te kan “Ma”

Om te kan ma, is ‘n taal. Dit is ‘n taal wat jy nie sal kan praat nie.

Die grootste klomp ongeletterdes wat hierdie taal praat, is juis dié wat dink hulle het al gelees en geskryf, dié wat jare se boeklees bo die ervaring kies.

Ek dink die grootste kwessie wat ons vir onsself skep is juis die wete dat ons onsself soms oor- of onderskat.

Ons kweek nie ‘n liefde vir die taal nie. Met jaar in en jaar uit word mens mos liewer vir jou taal. Soos die taal aan die agterspeen suig en die oorlewingskanse al hoe skaarser word, word mens mos liewer daarvoor, nie moeg nie.

En wanneer die woorde min raak en dit lyk of die taal jou wil afskeep, juis dan gee mens al hoe meer. Nie al hoe minder en seer nie.

Dit is ook ‘n taal op sy eie, met baie variëteite en wat so verskillend kan praat. Ons taal het baie tonge. Ons taal is vrouryk!

Ons taal is Ma!

Dit is die taal wat in ons ingebore is. Ons kan nie help om te wil práát nie. Ons het ons taal lief, al word ons woorde soms minder. Ons het ons taal lief, al wil ons soms stom wees.

Hierdie taal het God vir ons gegee en vir Hom sal ons praat en vir Hom kan ons nie anders as om ook te sing en te lag in hierdie mooie liefhê-taal nie.

 

Al my taalliefde

Mal Mens

2019.03.23

Advertisements

Winterverlange plaas toe

‘n Mens se hart verlang tog so gou; eintlik sonder dat ons agterkom dis die plekkie hier by jou.
Dis winter in die Vrystaat, eintlik al ‘n week of wat. Ek weet, want my hart het verlang na hierdie koue vatte wat verdwyn in sonstraalstories en stoeptee. Of bossie-tee soos Ouma sal sê.
Hoe salig is Sy vrede nie, veral tuis…

 

Mal Mens

2019.06.10

This slideshow requires JavaScript.

Minder of meer

Miskien wag ons om te sukkel voordat ons werklik daad maak van ‘n saak. Miskien is dit die ongerepte eenheid wat ons terugsmoor tot by realiteit.

 

Die wemel en wink vir nog ‘n môre is te veel en die behae om nou te kan indien vertraag by die sekond.

 

Elke nou en dan wens ons om die lewe oor te hê. Ons wens die hede weg en ons vervloek die volgende oomblik. Ons vergeet hoe om onselfvoldaan te kan oorgee.

 

Kasdeure kraak en harte ook.

Die welklinkende geskreeu hou nimmereindigend op.

 

Die verlange na meer, na minder word al hoe dieper. Dit sak tot op die bodem van my Josef-put hart. Meer liefde, minder geskarrel.

 

Mal Mens

2019.01.26

Jou hart

Ek hou jou hart vas en ek weet nie of jy weet nie. Ek weet nie wat om daarmee te maak nie. Ek dink ek wil hom vashou in watte, ek wil jou hart koester en aan die klop hou hier by my, al is dit kunsmatig. Ek weet net ek wil jou hier hê. By my. Hart en al.

Jou hart was nog altyd goed, van die begin af is die stories deurvleg met goedheid, glimlagte en goeie intensies, maar ek dink nie hulle was in die kelder deel van jou hart nie. Daar waar alles ‘n bietjie kouer is en effens bedruk. Ek wou so graag glo dat jou hart net sonstrale op sy rakke gebêre het. Sonstrale en wyehorison-sonsakke oor die bossie-vlaktes en gemsbokke.

Maar vandag toe ek sit-en-verwonder en sit-en-verkyk, het nie geweet of dit vir jou is of net jou hart wat ek by my wil hou nie.

Is dit selfsugtig om synig te wil wees met jou hart? Ek wil hom ewig net by my hou, met sy donker kamers en al.

 

Mal Mens

2018.10.19

Om liefde te beskryf

Dit is moeilik om die liefde te beskryf as die sterre in die lig, almal al aan die slaap is. Dis erg om gevoelens weg te steek wanneer jou hart heeldag dans.

Woorde beskryf nie die vaagste idee van wat tuimel in jou liggaam en saam jou bloed rondskommel nie. 

Vaalgrys en muisbruin word skielik pers en geel en lemmetjie wanneer oë begin blink en siele êrens ronddobber op die oop en blou-blou water. 

Mag die liefde jou stappie ‘n effense vreugde gee. Mag die liefde jou toelaat om kastele te bou met die bruin van jou goue oë. Mag die liefde elke haat-knoop afruk van die hemp wat lankal al uitrafel en jou vasdruk in jou eie vel. 

Sing vir my in ‘n neurie-stem. Laat jou lag asseblieftog eggo in my hart. En dan, beskryf die liefde met jou oë, met jou iris wat wegholmooi woorde rangskik, met jou klein donkerte, met jou wimper-sinne wat voltooi as elke ooppluk weer toe val. 
Mal Mens

2017.09.08

Jy sal nie verstaan nie…

Jy verstaan nie as ek boeke lees nie. Jy verstaan nie waar woorde vandaan borrel nie. Die storie agter die storie pla jou nie. 
Die woorde raak te veel en die verduidelikkings te min. Die geraas in my kop wemel as jy weerstand bied. 
Jou stories speel af in blomtuine en tussen merske kookpotte. Jou verhale verkleur goudbruin in die oond, maar selfs resep-woorde is vir jou ook te veel. Jou oë kyk met vraag, sonder antwoord as woorde my uit hongersnood kom red.
Met baie bid en vele verhale het ek al woordliefde in jou probeer instop. Ek het gate probeer volmaak wat net vol sal word met praat en kommunikasie, maar sonder woord sonder metafoor… sonder dig…
Jy verstaan nie as DIE BOEKKLUB my fiktiewe dorpie is waar ek viraltyd wil gaan woon nie. Jy verstaan nie die mense wat ook by my kom spook nie…. jy verstaan nie as ek elke sondag sag sing om na die orrel te luister nie… jy verstaan nie. Ook nie my hart nie. In eenvoudige woorde wil ek net kom sê jy sal nooit verstaan nie en jy moet ook nie probeer nie, want ons siele word baie duidelik nie uit dieselfde aarde ontgin nie. 
Myne is boeke en blaaie, pen en ink, papier en musiekverhale. En joune, joune is blomme, kos en kuiers. Dit bestaan nie uit iets nie. Jou siel is net. Jou “is” gaan nie my siel se diepste wese verstaan nie. Dis hoe ons gemaak is en so sal dit wees. 

Selfs al probeer jy eendag die boeke wat ek lees se name uit te spel, selfs al wonder jy een oomblik lank waar dit uitborrel, selfs al soek jy na die storie agter die storie… 

Mal mens

2017.04.07